Getuigenis van Malcolm (16)

*waarschuwing: zelfbeschadiging*

De getuigenis van Malcolm (16):

Jezus, dat is de enige manier waarop ik het kan uitleggen. Jezus.

Sommigen kennen mij misschien als die rustige jongen, degene die graag het Woord bestudeert, degene die altijd lacht. Maar vóór die glimlach… was er duisternis. Ik was een jongen die gevechten vocht die niemand zag. Depressie. Suïcidale gedachten. Een hart dat smeekte om bevestiging van mensen die mij nooit konden vullen. Twee lange, eenzame zware jaren. Twee jaren van doen alsof, van afglijden, van langzaam verdrinken.

Ik probeerde de leegte te vullen met meisjes, drinken en alles wat me verdoofde. Maar de pijn kwam altijd terug. Dieper, harder, zwaarder. Mijn leven voelde alsof het stukje bij beetje uit elkaar viel. Ik begon mezelf te snijden. Ik nam meerdere keren te veel pillen. Mijn gezicht, mijn gedrag, aan alles was te zien dat ik verloren was. Ik kende Jezus wel, maar ik kende Hém niet. Hij was een naam, geen relatie.

Toen kwam een goede vriendin van mij die naar mij keek terwijl anderen weg keken. Ze zei: ‘‘Ik zie dat je door veel heen gaat… maar ik zie nog steeds een sprankje hoop in je ogen.’’ Ik begreep het toen niet, maar nu zie ik dat het helder: God stuurde haar. Niet om mij te redden, maar om mij te wijzen naar Degene die dat wél kon.

En dat was het begin van mijn reis. Langzaam, pijnlijk, maar prachtig begon ik los te laten wat mij van God afhield. De leegte veranderde in verlangen. Mijn bijbel ging van een boek dat ik bijna nooit opende, naar een boek dat ik niet meer kon missen. Toen kwam er een vers dat mijn hart vastgreep alsof iemand mij uit diep water trok:

Markus 8:36-37

‘‘Wat baat het een mens de hele wereld te winnen als hij schade lijdt aan zijn ziel.’’

Dat vers brak mij en heelde mij tegelijkertijd. Het zei: stop met leven voor mensen. Begin te leven voor Degene die jou gered heeft.

En een paar maanden geleden gebeurde er iets dat alles veranderde. Tijdens een stil moment in de kerk, een moment waarin ik geen woorden meer had, liet God mij een beeld zien. Ik zag een hamer. Helder, stil, krachtig. En in dat moment voelde ik God fluisteren in mijn hart: "Ik ben je aan het herbouwen. stukje voor stukje. Wat gebroken was zal weer heel worden. Wat verbrijzeld was zal sterk worden.’’ Jarenlang voelde ik me alleen maar als losse, kapotte stukken… maar God herinnerde mij eraan dat Hij Zijn kinderen nooit in stukken achterlaat. Hij herbouwt. Hij herstelt. Hij maakt nieuw.

Dus wie is Jezus voor mij?

Hij is Degene die mij droeg toen mijn benen het begaven. Hij is Degene die mij levend water gaf toen ik geestelijk dorstig aan het sterven was. Hij is Degene die mij een tweede kans gaf toen ik die niet eens wilde. Hij liet de 99 achter voor die ene, en die ene was ik. Jezus is mijn Heelmaker, mijn Hersteller, mijn Redder, mijn alles.