Getuigenis van Naomi (17)

De getuigenis van Naomi (17)

Ik ben opgegroeid in christelijk gezin, en kreeg dus veel mee van het christelijk geloof. Ik heb ook eigenlijk altijd wel gelooft dat God bestaat. Maar toen ik, mede door mijn autisme, veel last van angsten, depressieve gedachten en eenzaamheid kreeg, geloofde ik steeds meer in satans leugens. Ik begon te geloven dat ik alleen was, en dat God mij in de steek had gelaten. Ik kreeg steeds meer angsten, en ging nauwelijks meer naar school. Ik vond het steeds lastiger om de goede dingen in mijn leven nog te zien. Ik heb jaren gedacht: Ik kan dit niet meer, en ik wilde niet meer leven.

Op een gegeven moment zat ik op mijn kamer, en barstte in tranen uit. Tussen de tranen door begon ik te bidden. Ik riep uit naar God, en vroeg Hem waarom Hij er niet was, en waarom ik helemaal alleen was.

Toen zag ik een beeld voor me. Ik zag een man, waarvan ik Zijn gezicht niet zag, die mij omhelsde. Het duurde maar een paar seconden, maar ik wist meteen dat het Jezus was. Ik voelde meteen daarna ook een soort rust. Ik dacht toen: ik ben genezen!

En de eerste weken daarna leek dat ook zo. Ik had weken geen last van angsten en negatieve gedachtes. Maar toen ik een paar weken daarna voor het eerst weer terug zakte in mijn angsten en negatieve gedachten, voelde het heel beangstigend. Ik bleef denken: zie je wel, je bent niet echt genezen, God heeft je weer in de steek gelaten. 

Maar over de maanden heen ben ik steeds meer gaan beseffen dat God niet altijd op de manier werkt die ik zou willen. Ik ben (nog) niet helemaal genezen van mijn depressie en angsten, en waarschijnlijk zal dat nooit helemaal gebeuren. Maar dat betekent niet dat Hij niet bij mij is. Hij is altijd bij ons. 

Ook betekent dat niet dat het niet beter gaat met mij. Ik heb nog steeds fases dat ik terugval, maar ik heb weer hoop, en een wil om te leven. Ik kan nu zeggen dat God bij mij is, en dat Hij mij gered heeft. Hij is mijn vriend als ik het gevoel heb dat ik niemand heb. Hij is een luisterend oor als ik niemand heb om over iets te praten. Mijn schuilplaats als ik angstig ben. Mijn redder als ik op het punt sta van opgeven. Hij is de reden dat ik hier zo sta. 

Ook ben ik langzaam maar zeker gaan realiseren dat Hij een plan heeft met mijn leven, en dat ook mijn autisme en mijn worstelingen met mentale gezondheid daar een deel van zijn.

Ik ben ook steeds meer gaan realiseren dat ik al die tijd wél mensen om mij heen had, zoals mijn familie. Ook heeft Hij mij een liefdevolle community gegeven binnen een kerk, waar ik heel dankbaar voor ben.